تبلیغات
تولیــــد کننــده قفـــس های بلــدرچــین،کــبـک و ... - آنچه باید از شترمرغ بدانیم

تولیــــد کننــده قفـــس های بلــدرچــین،کــبـک و ...

زیبــــــــا ، اســــــــتاندارد ، مســــــــتحکم

آنچه باید از شترمرغ بدانیم

پرورش شتر مرغ از سال 1860 در کشور افریقاى جنوبى به صورت جدى آ‎غاز گردید و سپس در سایر نقاط دنیا گسترش یافت. امروزه در بسیارى از کشورها پرورش شتر مرغ انجام مى شود. کشور ایران هم چند سالى است مبادرت به واردات این پرنده نموده و در امر پرورش آن گام نهاده است. در طى چند سال گذشته مطالعاتى برروى پارامترهاى تولیدى، جوجه کشى، تغذیه و پرورش این پرنده صورت گرفته که توأم با موفقیت هایى دراین زمینه بوده است. قابل ذکر است که تاکنون در ایران محصولات حاصل از کشتار این پرنده به بازار عرضه نشده است. 

محصولات این پرنده شامل گوشت، چرم، پروسایر محصولات فرعى است. گوشت پرنده قرمز بوده و از خواص آن مى توان پایین بودن میزان چربى، کلسترول، تردى خاص و بالا بودن میزان پروتئین را نام برد. چرم این پرنده چرمى با ظاهرى زیباست و درساخت انواع محصولات چرمى به کار مى رود. نوع دیگر چرم حاصل از پوست ناحیه ساق پاى شترمرغ است که از صفحات فلسى، مانند پوست مارمولک تشکیل شده و در ساخت محصولات چرمى و به خصوص پوتین گاو چران ها استفاده مى شود.پرهاى شتر مرغ در ساخت انواع گردگیرها استفاده مى شود و خاصیت گردگیرى بالایى دارد. همچنین ازپرشتر مرغ در تزیین علم در مراسم مذهبى، ساخت انواع کلاه ها و شال گردن ها استفاده مى شود. سایر محصولات فرعى این پرنده شامل پوسته تخم مى باشد که از تخم هاى بى نطفه در زمان جوجه کشى به دست مى آید. برروى این تخم ها کارهاى هنرى از جمله نقاشى و حکاکى صورت گرفته و با قیمت هاى گزافى به فروش مى رسند. به طور کلى از کلیه اجزاى این پرنده استفاده مى شود. شترمرغ در سن 10 تا 14 ماهگى کشتار مى گردد و در این سن حدود 100 تا 120 کیلوگرم وزن دارد. گوشت حاصل از این پرنده بیشتر از قسمت ران مى باشد که در حدود 30 تا 35 کیلوگرم است. همچنین پوستى به مساحت 3/1 تا5/1 متر مربع استحصال مى گردد. 



پرورش مولدین 

شتر مرغ در سن 2 تا 3 سالگى به بلوغ جنسى مى رسد و تا مدت زیادى بارور باقى مى ماند. پرنده نر در زمان بلوغ به رنگ سیاه با پرو بال سفید رنگ و شتر مرغ ماده به رنگ قهوه اى تا خاکسترى است. بارزترین نشانه در شتر مرغ نر، قرمزى رنگ ساق پا ، نوک و اطراف چشم است که ارتباط مستقیمى با قدرت جنسى نر دارد. هرچه این قرمزى بیشتر باشد پرنده از قدرت نرینگى بیشترى برخوردار است. 

شتر مرغ نرو ماده به صورت جفت تا دسته هاى چند تایى و نیز به صورت گله نگهدارى مى شوند. این ترکیبات بسته به میزان زمین موجود و امکانات، قدرت جنسى نرها و اهداف اصلاح نژادى متفاوت مى باشد. هیچ استاندارد خاصى در این رابطه وجود ندارد و مدیر مزرعه با شناسایى پرندگان و اهداف مورد نظر روش مناسب را انتخاب مى نماید. شتر مرغ ها در سال درحدود 6 تا 8 ماه تخمگذارى نموده و بقیه سال را استراحت مى کنند. در ایران این زمان از حدود بهمن ماه آغاز گشته و تا آبان ماه ادامه دارد. بدیهى است در مناطق مختلف این زمان متغییر باشد. در طول فصل تخمگذارى هر پرنده ماده به طور متوسط 40 تا 60 تخم مى گذارد. البته در بعضى از پرندگان (از جمله در کشورمان) این رکورد به 120 عدد تخم مرغ هم مى رسد. به طور متوسط از هر پرنده ماده در سال حداقل 20 عدد جوجه سالم تا زمان کشتار بایستى تولید گردد تا این فعالیت به صورت اقتصادى ادامه یابد. 

تولید مثل پرنده به عوامل زیادى از جمله ژننتیک ، شرایط آب و هوایى، سلامت پرنده و به خصوص جیره مناسب بستگى دارد. استرس از عوامل منفى در تخمگذارى پرنده مى باشد. معمولاً براى هر پرنده بالغ حداقل 250 متر مربع در گردشگاه در نظر گرفته مى شود که البته بهتر است فضاى متعلقه بیش از این باشد. فضاى مسقف (سایبان) به ازاى هر پرنده بالغ در حدود 8 متر مربع و ارتفاع حصار در حدود 2 متر مى باشد. در شرایط طبیعى هر پرنده بعد از گذاشتن حدود 18 عدد تخم برروى تخم ها نشسته و جوجه کشى طبیعى انجام مى گیرد. در مزارع از ماشین هاى جوجه کشى استفاده مى گردد. در سال اول تخمگذارى، میزان تخم گذارى نسبتاً پاببن است ولى در سال هاى بعد به طور قابل ملاحظه اى افزایش مى یابد و در زمان تخمگذارى پرندگان، بایستى آرامش کافى براى پرنده مهیا گردد و ازحضور بازدیدکنندگان کاست. هر گونه استرس شامل تغییر جیره، صداهاى ناآشنا براى پرنده(پارس سگ، تراکتور، هوایى و ....) حضور بازدیدکنندگان، ترس و حتى تغییرات آب وهوایى برروى تخمگذار و بارورى تخم ها اثر مستقیم دارد. در زمان فصل استراحت بایستى غذا با فیبربالا، پروتئین و انرژى پایین در اختیار پرنده قرار گیرد و افزایش وزن پرندگان را کنترل نمود . وزن اضافى در فصل تولید اثر منفى در جفتگیرى و تخم گذارى دارد. در فصل استراحت بایستى ویتامین و مواد معدنى به اندازه کافى در اختیار پرنده قرار گیرد. 



جوجه کشى مصنوعى شترمرغ 

شتر مرغ ماده معمولاً بین ساعت 4 تا7 بعدازظهر تخمگذارى مى کند. بلافاصله بعد از تخم گذارى بایستى تخم ها توسط کارگر جمع آورى شده و به محل جوجه کشى منتقل شوند. 

دوران جوجه کشى 42 روز مى باشد. درجه حرازرت دستگاه جوجه کشى 3/36 درجه سانتى گراد و رطوبت در حدود 20 تا 25 درصد است. وزن تخم به طور متوسط در حدود 5/1 کیلوگرم بوده و در پایان دوران جوجه کشى بایستى در حدود 13 تا 15 درصد از وزن تخم کاهش پیدا کند. در غیراینصورت ممکن است مشکلاتى در جوجه در آورى ایجاد گردد. معمولاً تخم ها به مدت یک هفته جمع آورى و در درجه حرارت و رطوبت مناسب نگهدارى شده و سپس تخم هاى بى نطفه از دستگاه خارج مى گردند. در روز سى و هشتم تخم ها به هچر منتقل شده و تا زمان خروج از تخم در دستگاه باقى مى مانند. بهتر است جهت خشک شدن و فعالیت نسبى پرنده، به او اجازه داد تا به مدت 6 تا 12 ساعت دردستگاه هچر باقى بماند و سپس خارج گردد. بهداشت دستگاه و سالن جوجه کشى بسیار مهم بوده و بایستى حتى الامکان از ورود افراد متفرقه به محیط جوجه کشى خوددارى شود. جوجه ها به هنگام تولد وزنى در حدود 700 تا 1000 گرم دارند. بند ناف توسط آیودین ضدعفونى مى گردد. کف بینى هاى هچرى نیز باید اصطکاک کافى داشته باشند تا از بازشدن پاها درجوجه جلوگیرى به عمل آید. چنانچه جوجه نتواند از تخم خارج شود بایستى به جوجه کمک شود. این امر نیاز به کسب تجربه کافى داشته و هر گونه مداخله عجولانه سبب نتایج منفى درهچ خواهدشد. 



پرورش جوجه 

پس از خروج از تخم جوجه ها بایستى درحرارت 30 تا 32 درجه سانتى گراد قرار گیرند. بهتر است این حرارت در زیر منبع حرارتى (لامپ هیتر، مادر مصنوعى) براى جوجه مهیا شده و اجازه انتخاب را براى جوجه فراهم آورد. در صورتى که شرایط جوى اجازه دهد مى تواند جوجه را 24 ساعت بعداز درآمدن از تخم در فضاى آزاد قرارداد. مراقبت از جوجه در سنین اولیه بایستى با دقت انجام شود. بهداشت سالن کاملاً رعایت شده و شب ها شرایط مناسب از نظر دما و تهویه براى جوجه ها فراهم شود. عفونت کیسه زرده از متداول ترین علل مرگ و میر جوجه ها تا سن حدود 14 روزه گى است. این عفونت مى تواند از طریق تخم، دستگاه جوجه کشى، بندناف و نیز غذا و خوردن مدفوع(از طریق روده) به کیسه زرده منتقل شود. عدم جذب به موقع کیسه زرده باعث عفونت و مرگ جوجه خواهد شد. هرگونه استرس نیز مى تواند شرایط را براى باقى مانده کیسه زرده در بدن جوجه و عفونت آن فراهم نماید. از دیگر علل مرگ و میر در جوجه ها را مى تواند عفونت هاى باکتریایى، اسهال و مشکلات فیزیکى پانام برد. غذا 24 ساعت بعداز هچ بایستى در اختیار جوجه قرار گیرد. غذا بایستى داراى انرژى و پروتئین بالا و از نظر املاح معدنى وویتامین ها بالانس باشد. چند روزى طول مى کشد تا جوجه خوردن آب و غذا را بیاموزد واین مدت زمان کافى را براى جذب کیسه زرده فراهم مى نماید. قرار دادن یک جوجه بزرگ تر در میان جوجه هاى تازه به دنیا آمده عمل آموختن خوردن و آشامیدن را به جوجه ها آسان مى سازد. جوجه هاى مریض و غیرفعال را بایستى سریعاً از سایر پرندگان جدا نموده و در فضاى دیگر تحت درمان قرار داد. 

انباشتگى اجسام خارجى از قبیل سنگ، چوب و ساقه در پیش معده و سنگدان از دیگر عوامل مرگ و میر جوجه ها تا سن چهارماهگى مى باشد. هرگونه استرس از قبیل بالانس نبودن جیره (از نظر موادغذایى ، مواد معدنى وویتامینه و غیره) نیز بیمارى و عدم آرامش و سلامت پرنده مى تواند به این مسأله منجر گردد. بنابراین حتى الامکان سعى شود محیط پرورش جوجه ها عارى از هرگونه اجسام خارجى باشد. واکسیناسیون جوجه ها علیه بیمارى نیوکاسل در کشورمان الزامى است. تلفات ناشى از این بیمارى توسط بعضى از مزارع در ایران گزارش شده است. جوجه ها به بیمارى آنتروتوکسمى نیز حساس هستند. واکسیناسیون جوجه علیه این بیمارى توصیه مى گردد. این بیمارى غیرواگیر بوده و عامل اصلى آن استرس است. (تغییرات جیره حمل و نقل، ترس، تراکم جوجه هاو....) جوجه ها به سرعت رشد کرده و درسن یک ماهگى در حدود 3 تا 6 کیلوگرم وزن دارند. با افزایش سن جوجه ها بایستى فضاى بیشترى در اختیار آنان قرار داد. گردشگاه جوجه ها بایستى داراى سایبان بوده و خاک بهترین انتخاب به عنوان بستر مى باشد. بستر فضاى مسقف بهتر است از جنس بتن باشد تا به راحتى بتوان آن را شست وشو داد و ضدعفونى کرد. در بعضى از مزارع از سیستم حرارت زیرزمینى به عنوان منبع حرارت استفاده مى نمایند. این مسأله باعث گرمى بستر و آرامش پرنده و نیز کاهش تلفات ناشى از عفونت کیسه زرده خواهد شد. در سن سه ماهگى جوجه ها وزنى بین 20 تا 30 کیلوگرم خواهند داشت. بعداز سن 3 ماهگى جوجه ها نسبتاً مقاوم بوده و تلفات کاهش مى یابد. بعداز سن 3 ماهگى بیشتر تلفات ناشى از مسائل فیزیکى است. از سن سه ماهگى تا پایان یکسالگى (زمان کشتار) جوجه ها در فضاهاى محصور نگهدارى مى شوند. معمولاً به ازاء هر پرنده، حداقل 50 متر مربع فضاى گردشگاه در اختیار قرار مى گیرد. فضاى سایبان براى هرپرنده نیز 5 متر مربع است. بنابراین بعداز سن سه ماهگى پرندگان نیاز به سالن هاى بسته نخواهند داشت. بعداز سن سه ماهگى پرندگان به سرما و گرما بسیار مقاوم هستند. پرندگانى که به عنوان مولد انتخاب مى شوند بعداز سن یکسالگى از جیره هاى نگهدارى استفاده مى نمایند. 



همه پیوندها